Van Hendaye (F) naar l'Escala (ES)

Angst voor een hondje zonder geschoren kuiten

Het traditionele gekonkel tijdens de voorbereidingen op onze Trans-Pyreneeëntocht per racefiets is dan eindelijk in alle hevigheid uitgebarsten. Gelukkig maar. Het is veel te saai momenteel. Het lijkt wel een wielerwedstrijd. De eerste ronden gebeurt er weinig. Iedereen rijdt rustig achter elkaar aan. Maar dan heb je de eerste nep-ontsnappingen. Er willen op het laatste moment wat personen ook mee met de reis. O jee…
Mamil1 roept dictatoriaal dat zij niet mee kunnen. Dit wordt beslist zonder te overleggen met de rest van de groep. In de app zegt hij dat dit conform de Trumpiaanse tijdgeest is: democratie bestaat even niet en daarna weer wel. ‘Dit is de dictatoriale fase,’ klinkt het streng.

de eerste serieuze speldenprikjes
Maar dan komen de serieuze speldenprikjes om te polsen of de rest eigenlijk wel mee gaat. In wielerjargon: ‘eerst eens aan de boom schudden’ om te kijken wat er gebeurt. Hoe de benen zijn en wie werkelijk wil rijden. Wie pakt de leiding om iets op touw te zetten?
M1 stelt voor om aan alle deelnemers een voorschot te vragen om de gereserveerde hotels en de bus te kunnen betalen. ‘Dan weet je meteen wie er wil rijden’. Slim idee. M2 realiseert zich scherp dat als hij de vraag stelt wie het budget gaat beheren van de reis, zelf de lul zal zijn. In wielerjargon: M2 pakt bij deze ontsnapping de kop, doet een paar trappen voor de vorm en geeft de kop weer af. Waarop M6 voorstelt om een penningmeester aan te wijzen zodat we een centraal punt hebben om het budget te beheren. M2 denkt:  ‘dit gaat gaat de goede kant op…’. En ja hoor. M8 bijt. Hij wil wel kopwerk doen op dit gebied. Maak mij maar penningmeester. M2 lacht in zijn vuistje. Dat werk hoeft hij tenminste niet te doen bij deze ontsnapping.
Nu de finishdatum wat dichterbij komt zegt M5 helaas af. NIet omdat hij niet wil maar vooral omdat hij niet kan in verband met werk dat samenvalt met onze geplande week. In de kopgroep wordt een beetje moeilijk rondgekeken omdat we M5 er graag bij wilden houden.  M1, die kennelijk nog in zijn dictatoriale fase zit, roept dat hij niet mag afhaken, nu de ontsnapping eigenlijk al begonnen is. Afspraak is afspraak.
In de kopgroep wordt gewoon doorgefietst en M1 bindt in. Hij heeft ook geen keus. Er lijkt na de eerste speldenprikken een aardig kopgroepje te zijn ontstaan. Gelijkwaardig en met goesting. We missen alleen nog M3. Zal hij de oversteek wagen of in de ‘chasse patat’ terechtkomen? Hij leeft een turbulent leven met weinig fietsuren en veel bieruren.

een hondje zonder geschoren kuiten
Het peloton lijkt mijlenver weg. De kopgroep draait constant. M6 zal met zijn bierbuik het gat niet dicht kunnen rijden, denken we. En verdomd. Uit het niets komt een beer van een vent aanrijden. Hij heeft het gered maar is niet alleen. Altijd het grote gevaar als iemand een gat dicht rijdt. Wie sluipt er mee in zijn wiel? Het is gelukkig maar een renner en geen sprinter. Hij ziet er ook jong uit. Speels.  Een nieuweling. Hij wordt door de kopgroep kritisch bekeken. Er gaat gemopper door de groep. Er zit een hond in het wiel van M6.Net nu we op snelheid zijn. Wat moet je nu met een hond? Geen geschoren kuiten. Geen naamsbekendheid. Dat wordt zeker de zwakste schakel. Het treintje gaat in de soep draaien. Al die inspanning om als kopgroep een gat te slaan, ‘weg te komen’ lijkt voor niets te zijn. Kuthond.
M6 doet alsof hij gek is. ‘Het is een heel lief beestje en je hebt geen last van hem in de kopgroep, ‘ zegt hij hijgend, met één handje aan het stuur. ‘Jongens, geen paniek. Dit beestje kan prima meedraaien. Iedereen kent hem in het Noorden. Hij heeft zelfs een facebook- pagina.