Home » De wintereik

De wintereik

IK AANVAARD HET ONVOLMAAKTE ALS EEN GEGEVEN

[Deze bladvorm wordt nader ingevuld. Wanneer, vraag ik mij af. Morgen? Of in de pruimentijd. Deze pagina is onaf en dat doet mij pijn. Toen ik met deze serie begon was er een brandend verlangen om het plaatje compleet te krijgen dat ik in mijn hoofd had. Een onmogelijke opgave. En een bron van frustratie. Elke keer als ik er aan werk, denk ik aan die incomplete plaat in mijn hoofd. Het vergalt mijn plezier in het moment.
Vanuit het perpectief van een zen-oefening heb ik op al deze onaffe pagina’s dit mantra neergezet.
IK AANVAARD HET ONVOLMAAKTE ALS EEN GEGEVEN

Der Lindenbaum
Am Brunnen vor dem Tore
Da steht ein Lindenbaum;
Ich träumt in seinem Schatten
So manchen süßen Traum.
Ich schnitt in seine Rinde
So manches liebe Wort;
Es zog in Freud’ und Leide
Zu ihm mich immer fort.

De lindenboom
Bij de fontein vóór ‘t poorthuis,
Daar staat een lindenboom.
Ik droomde in zijn schaduw
Zo vaak een zoete droom.

Ik sneed verliefde woorden,
Zo vele, in zijn bast.
In goed’ en kwade tijden
Was ik daar vaste gast.


Heading

Heading

Snel bladeren