MarlinBrief aan de lezer (74)
‘Hatsekidee!’ zei de Vos vroeger in de Fabeltjeskrant en ik zeg het hem na, zo’n 55 jaar later: HATSEKIDEE. Na al dat geploeter geef ik de pijp aan Maarten. Ik laat me gewoon met de stroming mee drijven. Mui of niet. Geen ingewikkelde trucjes meer om harder een andere kant op te zwemmen. Ik kan eindelijk zonder bandjes, mama!
Mijn herberg staat open, iedereen is welkom. Bestel een borrel, en laat je niet afschrikken door het gebrul in de keuken. Het is improviseren maar het eten is goed en de rekening komt nooit. Heb je iets kwaads in de zin? Aan tafel 12, achterin in het donker, zitten al mijn demonen te smiezen. Ga daar ook zitten. Iedereen hoort erbij.
Tsja. De twee lezers van dit blog vragen zich natuurlijk af: Wat is er met Marlin aan de hand? Ketamine? Heeft-ie te lang in de lentezon naar Jezus Christ Superstar geluisterd? Nee hoor. Ik heb eindelijk door dat ik er al jaren ben. Het is al goed. Zo’n beetje als een vis die het water niet ziet waarin hij zwemt. Altijd veel te druk geweest met spartelen om het op te merken…
En die naam van mij! Nomen est Omen. Mijn ouders besloten in 1966 dat hun zoon een Marlin zou worden, vernoemd naar een neef in de VS. Let wel: een Marlijn is niet zo’n lelijke zwaardvis, zoals vaak gedacht wordt. Het is andere koek. Zijn bovenkaak vormt een sierlijke, ronde speer – geen wapen maar een sportattribuut. Daardoor zwemt hij met gemak 90 km/u! Zijn lichaam is slank en gestroomlijnd, bedekt met schubben die als parelmoer in het licht schitteren. Dit kun je het beste zien als een Marlin uit pure vrolijkheid hoog boven het water uitspringt en zijn staart speels laat klappen. Altijd in zijn element.
De ambtenaar van de burgerlijke stand aarzelde in 1966 maar mijn vader hield vol. Zo kwam ik ter wereld. Zes decennia lang heb ik rond gezwommen, me afvragend waarom ik niet vooruitkwam. Verwachtingen als haaien om me heen: van ouders, docenten, vrienden tot academische theorieën. Ik reageerde, ik botste, ik maakte er iets van. Soms was het achteraf boosheid en verdriet. Soms ontstond er iets eigens, iets dat bleef plakken. Dat werd ik. Marlins staan erom bekend dat ze volhouden. Duiken, bovenkomen, weer duiken. En nu, aan de vooravond van mijn 60ste, besef ik: het kompas dat ik zo wanhopig zocht, zat al die tijd met onzichtbare inkt al op mijn arm. Het moest alleen nog zichtbaar gemaakt worden. Dus: zeilen hijsen. Ik ben klaar met me verontschuldigen voor de route. We laten de hoop varen. Recht zo die gaat. Ik heb mijn naam niet voor niets gekregen. Vraag me niet waar ik heen ga. Vraag me mee.
