MarlinDe Geheugen Groeve op mijn zolder
De held van mijn jeugd blijft Biggles. De pockets van W.E Johns over de Britse oorlogsvlieger/ spion / detective verslond ik. Een wereld van stoere mannen in pilotenjacks met een bontkraag. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waagden zij hun leven voor het vaderland door in hun ‘kist’ te stappen, ‘tegen het stuurroer te schoppen’ en ‘s nachts het kanaal over te vliegen om de Moffen keihard mores te leren.
Het is natuurlijk in dit tijdsgewricht levensgevaarlijk om lyrisch te schrijven over jongensboeken die in de jaren ’30 door een typisch Britse, conservatieve schrijver zijn opgetekend. Volgens de achterflap had W.E. Johns zelf bij de RAF gevlogen als piloot (je zag een zwart-wit foto van een sympathieke Brit) en dat vond ik fantastisch; het maakte de verhalen per definitie geloofwaardig.
De wereld in de pockets was heerlijk zwart-wit. Als kind voelde ik mij daar enorm thuis. Daar schaam ik mij niet voor. In de pockets van Biggles waren de geallieerden goed, de Moffen fout. Kantoorbediendes waren bang en mietjes , gevechtspiloten waren heldhaftig en voor geen kleintje te vangen. India was gewoon van Engeland en in Bombay liepen inlanders door de straten. Zij zeiden tegen Biggles ‘Sahib’ en droegen zijn bagage op het perron.
