MarlinBrief aan de lezer (72)
Hoe komt het toch dat sneeuwklokjes in een winterlandschap zoveel aandacht vragen? Al in december hoor je mensen klagelijk zeggen: “Heb je ’t al gezien? In het Rembrandtpark staan sneeuwklokken — het wordt elk jaar vroeger!”
Het kwetsbare klokje is daarmee niet alleen een voorbode van de lente maar ook een klokkenluider van de klimaatverandering geworden. Als kind ging ik in onze voortuin op mijn knieën zitten om te luisteren of je de bel kon horen tingelen, zoals het kinderliedje stellig beweerde. Mooi niet! Hoe ik ook mijn best deed, ik hoorde helemaal niks… Ja, je hoorde het ruisen van de wind en de auto van de buurman die het pad opreed. Maar geen KLING, laat staan een ting.
Ik vroeg aan mijn vader om opheldering. “Hoor je dat dan niet?” zei hij met een stalen gezicht. “Ik hoor een heel carillon! Je moet goed kijken…” Zonder het zelf te weten gaf mijn vader een les mindfulness avant-la-lettre. Er is een verschil tussen kijken met je hoofd en luisteren met je lichaam.
Weer lag ik met mijn kin op de koude grond. Ik zette alles op alles. Op een van de puntige, groene blaadjes zag ik een druppeltje rollen. Snowdrop. En nog één. Hoorde ik nou verdorie gesnik? Plotseling zag ik de groene stipjes in het klokje trillen. De klokjes wiegden in de wind. Broos. Het leek wel of het sneeuwklokje nederig zijn kopje boog voor al het wintergeweld om hem heen. Maar ook parmantig. Het had het toch maar gedurfd om in de kou zijn nek uit te steken. Wat een held! dacht ik. Door voorzichtig met mijn vinger tegen het klokje te duwen, begon het oorverdovend te tingelen.
De lente is in aantocht. Je ziet het pas als je beter luistert.
Marlin
Burijn
