MarlinBekijk de Geheugen Groeve op www.burkunk.com met verzamelde objecten, herinneringen, lokaties, citaten uit de bovenkamer
Soms had mijn vader de wegenkaart onder een klapper van kantoor gevouwen. Hij stond rechtop tegen het dashboard. Dan konden we mooi meekijken. Die kaart was voor ons het symbool van vakantie. Vol potloodstrepen en rode cirkels. Een geschikte picknickplaats, een tankstation met LPG, dat Franse klooster waar hij vroeger met mijn moeder had gelogeerd, eind jaren ’50. Heel trots vertelde hij dat de motorfiets zelfs in Parijs niet op slot hoefde. Vroegâh. Onze kaart in het handschoenenkastje was in de jaren ’70 geen navigatiemiddel maar een schatkaart.
Zo’n analoge wegenkaart gaf een vakantiebestemming kleur
Vroeger paste Frankrijk in het handschoenenkastje, rechtsvoor. Tenminste, zolang je de Michelin-kaart netjes wist terug te vouwen. In mijn tijd kwam de wegenatlas met ringbandje. Daarna de TomTom. Nu Google Maps via de car play.
Wat daarbij uit ons collectieve geheugen is verdwenen, is niet de kaart zelf, maar de kaart van je vader. Vol potloodstrepen. Een schatkaart waarop de mooiste plekken niet door een algoritme waren gevonden, maar door iemand die er ooit zelf had gestaan.
De kleuren van de wegen, de kreukels, de ezelsoren, de cirkels om campings en de koffievlekken maakten de bestemming tastbaar, nog voordat je er was. Elke vouw, elke koffievlek en elke nieuwe aantekening maakte haar waardevoller.
Toen ik voor het eerst met de auto met mijn vrouw op vakantie ging (natuurlijk naar Zuid-Frankrijk), was mijn eerste gedachte: we moeten een Michelin-kaart hebben. In de winkel bleek dat hij veranderd was in een grote, gele ‘wegenatlas’ met een ringbandje. Een hele andere beleving dan de vouwkaart van weleer. Maar het plezier was net zo groot. Mooi bijkomstig effect was dat er al een vader bezig was geweest met aantekeningen maken. De wegen die een groen-gele arcering hadden waren namelijk bijzonder. De route pittoresque. Meestal N-wegen. Door een natuurpark. De route bestond uit karakteristieke weggetjes waar je op de snelweg langsvloog, zonder op te kijken. Groen-gele arcering betekende genieten. Je reed door golvende zonnebloemvelden of langs een diepe kloof met een snelstromende riviertje. Nooit teleurgesteld. Helemaal niet als de camping ook nog eens in dit gebied lag. Groen-geel werd onze leidraad. Nog steeds.
