Met bloedend hart…

Brief aan de lezer (55)

‘Het was een puinhoop in zijn hart,’ zei de thoraxchirurg monter tegen mijn vrouw. ‘Maar we hebben de lekkage grotendeels kunnen repareren. Wij zijn heel tevreden.’ De beste man had duidelijk zijn hart op zijn tong liggen.

Ik weet niet hoe het met jullie is, als je zoiets hoort, maar ik denk altijd: eerst even dit aanzetten over de schade en dan volgt het zegevierende verhaal over de interventie die alles ‘grotendeels’ heeft opgelost. De operatie ging de beste man duidelijk aan zijn hart. Ik moest wel lachen om de formulering ‘een puinhoop’.

Al eeuwenlang laten we het gevoel zetelen in het gebied van ons hart. Maar voor medici is deze spier een gewone pomp. Een puinhoop… bij mijn vrouw zonk het hart in de schoenen. Ik had eerder zo’n uitspraak verwacht van mijn psychiater. Helaas doet deze beroepsgroep nooit een uitspraak over eventuele hopen puin die zij in je ziel zien liggen. Daar moet je zelf achter komen. Zij steken je hoogstens een hart onder de riem als dat na maanden nog steeds niet gelukt is.

Het is ironisch: al mijn hele leven lang hoor ik dat ik ‘mijn hart moet volgen’. Maar wie volgt nu wie? Het is maar goed dat ik niet met hart en ziel achter mijn tegenstanders aan heb gefietst. Hoewel ik maar een klein hartje heb, drukte mijn brein mij op het hart dat ik moest volhouden. Ik zei bijvoorbeeld bij een demarrage van een clubgenoot: ‘Nu vreet je je vast in dat wiel van Jack, ouwe!’ Maar dan ging mijn hart toch opspelen na een paar rondjes maximale hartslag. Waar het hart van vol is (podiumplaats), loopt de mond van over. Mijn brein en mijn sympathische zenuwstelsel kwamen tussenbeide. Want mijn brein kon het niet over mijn hart verkrijgen om nog harder op de pedalen te stampen. Gelukkig is mijn brein realistischer dan de pomp. Dat moest ik mij ter harte nemen. De kracht op de pedalen nam af. Weg podiumplaats.

Nooit heb ik een moment gedacht in deze innerlijke dialoog dat zo’n mismaakte (bicuspide) hartklep ook mijn grenzen aan het bepalen was. Die bacterie heeft er dit jaar een grotere puinhoop van gemaakt. Daarom zit ik nu even niet de gebakken peren. Maar ik maak van mijn hart geen moordkuil. Zolang ik maar mijn hart op deze blog kan luchten… en dat lukt heel aardig.

Hartelijke groet,

Marlin