MarlinBrief aan de lezer (56)
Het blijft een lastige opgave: zomaar stoppen met iets dat je een goed gevoel geeft. Ik ben er geen held in. De duivel van de gewenning laat je niet los. Ik vind het bijvoorbeeld leuk om heel hard te fietsen. Bovendien hou ik mijn demonen hiermee op afstand. Een patroon dat zijn waarde heeft bewezen. Mijn lichaam voelt dat en mijn geest weet dat. Gezien mijn gerepareerde hartklep is zo’n fanatieke instelling niet handig meer. Het moet dus afgelopen zijn met dat gejakker. Makkelijker gezegd dan gedaan.
Schrijvers van zelfhulpboeken hebben daar geen problemen mee. Met een irritant soort enthousiasme doen ze of het de gewoonste zaak van de wereld is om een “onbehulpzaam” patroon om te buigen naar iets dat beter voor je is. Een heel boek kliederen ze vol met teksten die door je innerlijke criticus dankbaar worden verwerkt tot verwijten en zelfbeklag. Alcohol, tabak, hard werken, gezien willen worden — iedereen heeft wel wat. En op den duur weet je ook ongeveer hoe het allemaal gekomen is. Maar je wilt het niet onder ogen zien. Zelfs na jarenlange gesprekken over je kinderjaren en je uit nood opgebouwde kernovertuigingen is het effect matig.
In de Netflix-docu ‘Stutz’ zag ik eindelijk eens een psychiater die gewoon toegaf dat het allemaal tegenviel wat hij en zijn collega’s hadden bereikt. Om toch zijn cliënten te kunnen helpen, ontwierp hij een gereedschapskist. Niet met de bekende teksten maar gevuld met tekeningen. Briljant! Hij geeft bijvoorbeeld een cliënt een kladje mee naar huis waarop een poppetje staat dat een keuze heeft: of doorgaan met leven of verstrikt raken in het verleden (‘the maze’). Een enorm krachtig beeld dat bij sommige mensen het kwartje doet vallen.
Ikzelf reed onlangs weer langs de Amstel. Ik ging zo langzaam dat er een vlinder op mijn stuur kwam zitten. Tot aan Ouderkerk reed hij mee. Toen vloog hij door mijn voorwiel weg. Je ziet het pas als je het begrijpt.
Marlin
