MarlinBrief aan de lezer (70)
“There is a crack in everything, that’s where the light gets in”, hoor ik L. Cohen klagerig zingen. In de motregen schuifel ik met een collega langs de trieste kerstkraampjes op het Museumplein. Aan een hek bungelt verloren een boxje. Alles is hier nep. Een Amerikaanse toerist propt enthousiast een ‘oil ball’ achter zijn kunstgebit. Zijn vrouw zet het op Insta. Uit alle macht probeer ik schoonheid in dit tafereel te zien. Het lukt voor geen meter. Hoe ik ook mijn best doe deze scheur van Cohen als een ingang te zien, het blijft wringend lelijk.
Dan maar snel de bordkartonnen brug over naar het Rijks. Mijn jonge collega mompelt iets van “ik haat kerstmarkten” en kijkt sip. De verontwaardiging van zijn blik is heel goed. De jeugd begrijpt gelukkig hoe erg dit is.
Onder de statige bogen van de passage van het Rijks staan schoolklassen in de rij voor de ingang. Een juf staat wanhopig een vervelende puber uit te foeteren. Haar stem slaat over en galmt langs de zuilen van Cuypers. Prachtige scene: zo’n puisterige jongen die met zichtbaar plezier de juf gek aan het maken is. Dat bleke, onvolgroeide gezicht geeft bijna licht in de donkere onderdoorgang. Ik geef hem een dikke duim. Dit is een echte kerstsfeer. Licht in de duisternis.
Wat is nou echte Kerst in onze geseculariseerde samenleving? Mijn vader zei al: we vieren de terugkomst van het licht. Met die maffe hippie in de woestijn hadden we niks. Op de Kees Boeke-school leerde ik dat ook: een boom met lichtjes staat symbool voor de vuren die onze voorouders ontstaken na de kortste dag. De samenkomst met je dierbaren om dit te vieren was het belangrijkste. Op school zong ik altijd met Kerst een heidens lied. “Maar hier binnen, branden kaarsen en hier binnen is het licht, want hier binnen zijn gedachten naar elkander toegericht.” Dat gevoel van buiten kou en ellende en hier binnen warm, en licht en samen is de essentie. Daar draait het om. De rest is ijdelheid.
Prettig Lichtfeest,
Marlin
