MarlinBekijk de Geheugen Groeve op mijn zolder
Thuis, diep in onze achterkast, lagen legergroene blikken. Zij hadden mysterieuze opschriften als GEVECHTSRANTSOEN en HUTSPOT MET KLAPSTUK. Pas toen ik zelf onder de wapens werd geroepen begreep ik wat klapstuk was. Niet bepaald een explosief mengsel.
Het was ergens in de jaren ’70. Ik moest er aan denken toen ik het noodpakket aan het samenstellen was in het geval er dreiging aan de grenzen komt. Het militaire rantsoenblik van mijn vader. In de altijd koude achterkast aan het einde van de gang, bewaarden mijn ouders niet alleen de flessen frisdrank, de blikken met appelmoes en de potten piccalilly maar ook allemaal andere voorraad.
Diep achterin lagen grote legergroene blikken met zwarte opschriften. Mysterieuze codes en militaire termen. Ze waren in ieder geval spannend. Omdat er ook blikjes tussen lagen met brandbare pasta (ik gebruikte dit als brandstof voor mijn stoommachine) vond ik één blik heel verdacht. Het droeg de term ‘Hutspot met klapstuk’. Mijn kindergeest maakte van dat woord klapstuk iets heel anders dan een stuk goor vlees. Ik was ervan overtuigd dat het hier explosieven betrof die in je in een hutspot moest gebruiken. Dat had ik gezien in M.A.S.H., de TV-serie over een militair veldhospitaal in de Vietnamoorlog waar ik gek op was. Soms nam ik deze springstof voorzichtig in mijn hand en probeerde ik mij voor te stellen wat voor een klap dat klapstuk zou geven.
Tien jaar later moest ik tijdens mijn Algemene Militaire Opleiding) tot wiel-verkenner in de Bernardkazerne het veld in. Nou ja, we richten met mijn peloton een bivak in op 2 kilometer van de kazerne. Dit stuk bos in de Vlasakkers bij Amersfoort –– het militaire oefengebied van de schooleskadrons Leopard 1 en 2 –– was bestemd voor ons wielverkenners: vreemde zandhazen in de bijt bij de cavalerie. Omdat we nu eenmaal Laro’s en YP-408 (rollend materieel) als voertuigen hadden, waren wij het School Eskadron Radar- en Wielverkenning (SERW) en waren bij dat wapenonderdeel ingedeeld. Maar we hadden geen zwarte baret. Met de bruingroene baret werden we op de kazerne met de nek aangekeken.
Als de zandhazen van de Bernardkazerne mochten we hoogstens oefenvijand voor de tankers spelen. Als we maar zo lang mogelijk in de modder lagen, terwijl de tankbemanning hoog en droog in hun voertuig zaten te kaarten. Want in dat boscomplex op de Vlasakkers hoorden we thuis. Omdat de Leopardtanks ons zogenaamd dekking gaven, werden we tijdens onze opleiding elke week uren verplicht om in de enorme herrie achter de twee koolmonoxide brakende achteruitlaten van het gevaarte aan te hobbelen. Het sloeg nergens op.
Ik weet nog hoe ik in 1986 in mijn puptentje lag op oefening en probeerde met mijn slapie met moeite een plat, rechthoekig blik op te warmen van fabrikant Struik. Drie keer raden wat er op stond in grote letters: HUTSPOT met KLAPSTUK.
