MarlinBrief aan de lezer (53)
MAAK ANIMATIE VAN FILMPROJECTOR DIE DEZE PROMPT, PIJP EN DE ZIN ‘IK BEN GEEN PIJP’ PROJECTEERT OP EEN SCHERM
Het is al eeuwen hetzelfde liedje. We treden een toekomst tegemoet waarin het ambacht verdwijnt. Het betere handwerk legt het af tegen de technologie. Zo zagen we het wiel, de motor en de computer ons werk uit handen nemen. En het werd er niet gezelliger op. Voortschrijdende techniek in verkeerde handen bleek de oorzaak van veel kwaad in de wereld.
En toen kwam, vrij plotseling, in de 21ste eeuw het AI-orakel op de proppen. Volgens commerciële jongens de nieuwe Messias, volgens de pessimisten de zoveelste dienaar van Satan. Eerst kon het met een slimme prompt een essay genereren. Exit auteur. Daarna begon het code te kloppen. Exit programmeur.
Nu zijn we beland bij duivelse Sora: met één prompt genereer je in één zucht een complete video. Met een beetje verstand van filmgenres laat je een scenario visualiseren waar Tarantino een puntje aan kan zuigen. Exit filmmaker.
God, wat zou mijn vader — filmamateur van het eerste uur — die duivelse Sora van OpenAI geweldig hebben gevonden. Op zijn 80-ste zat hij nog vloekend, met een verouderde versie van Premiere Pro, achter zijn PC te editten. Of nee: hij sprak nog van ‘monteren’. Maar wel met de onbegrijpelijke handleiding op zijn schoot. Wat had mijn vader het fijn gevonden om in natuurlijke taal een prompt te geven en hatsikidee: de beelden rollen zich voor hem uit! Papa had er tranen in zijn ogen van gekregen.
Als kind zat ik graag in mijn pyjama naast hem als hij geduldig met de hand onze vakantiefilmpjes (Super 8) monteerde. Eind jaren ’70 betekende dat nog: een ‘lasje’ aanbrengen met cellotape. Het werkte altijd.
We zaten soms een hele avond achter de montagetafel. Maar dan moesten de filmpjes wel binnen zijn. Pas na 6 weken kwamen ze in de postbus. De vakantie was al lang voorbij. De lol van het handwerk was er niet minder om. Het montageapparaat werd van stal gehaald. Je draaide langzaam aan de rechterspoel en je zag op een klein scherm de beeldjes op het celluloid voorbij schieten. Er viel eigenlijk weinig te editten. Zonde van het geld ook. Het ging er vooral om, het laatste shot van het eerste filmpje vloeiend over te laten gaan in het eerste shot van het tweede filmpje. Uiteindelijk had je dan zo’n vijf filmpjes op de spoel rechts. Die moest je dan terugdraaien. Onze vakantie liep dan achteruit. Een wonder! Ik krijg er weer tranen van in mijn ogen.
Marlin
