MarlinBrief aan de lezer (46)
Het is weer zover, lezer. Het einde van het jaar nadert met rasse schreden. 1 september beginnen we weer opnieuw. Ik krijg al trek in oliebollen. Iedereen komt thuis van vakantie en denkt terug. Wat heeft dit jaar mij opgeleverd? Is er per ongeluk nog iets terecht gekomen van dat ijdele voornemen om iets anders te doen? Wat wilde ik eigenlijk anders doen? Of was het toch weer veel van hetzelfde? Je probeert er maar niet te veel aan te denken.
Vorig jaar ging het allemaal precies zo. Allereerst dit stukje in mijn schrift en op mijn blog. Het had als onderwerp dat mijn jaar altijd in september begint. Scholieren hebben hun rooster in hun agenda geklopt. Hun tablet gekaft met een nieuwe skin. De werkenden klagen weer bij de koffiemachine dat de vakantie zo kort was; de werklozen hebben een diep verlangen naar diezelfde koffiemachine, omdat hun vakantie oeverloos was. De allerkleinsten hebben nog helemaal geen besef van de wederkeer, al was het wel vreemd om weer in de rugdrager van papa door een bergpas te hobbelen. Of plotseling weer met een schepje en een hoedje op een uitgestrekte zandvlakte te zitten in de bloedhitte.
De columnisten in de krant schrijven weer over hoe zij vroeger bij V&D hun nieuwe etui kochten en hoe collega’s bij de koffiemachine klagen over hoe kort hun vakantie was. En weer lees ik de columns en denk dat het allemaal oude wijn in nieuwe zakken is. En weer vraag ik mij af of het eigenlijk niet nieuwe wijn in oude zakken is? Weer mompel ik de uitspraak van Nietzsche “Die Ewige Wiederkunft des Gleichen” en schaam mij diep vanwege die klank van de woorden. De taal die mijn moeder zo pijn deed. En weer denk ik: ‘Wat vreemd, ze zei toch met heel veel plezier naar Derrick’.
Maar in de laatste dagen van augustus wordt er ook vooruit gekeken. Weer! Nu ga ik toch echt stoppen met drinken. We overwegen een ‘dry september’. En in oktober gaan we weer veldrijden. Dit keer op een nieuwe GER met schijfremmen en elektrisch schakelen. Sierlijk door een modderige bocht glibberen zoals een MvdP op leeftijd. Ja! Het wordt weer een fantastisch jaar…
Gespannen zal ik weer ‘s avonds maar dit keer op donderdag, in mijn eentje de laatste minuten aftellen. Mijn vrouw ligt dan weer al lang te tukken. Op mijn Garmin staat dan 0:00. Uitzinnig storm ik naar buiten. Daar loopt mijn buurman Frank met de hond. Ik schreeuw met overslaande stem: ‘GELUKKIG NIEUWJAAR’. Hij loopt hoofdschuddend verder. Zoals elk jaar.
Marlin
