Een vreemde eend in de bijt

Brief aan de lezer (51)

Nou, uiteindelijk heeft het lot mij te pakken. Op een onbewaakt moment heeft één van de duizenden soorten bacteriën in mijn lichaam besloten om te gaan huishouden. Als basiskamp koos hij mijn aorta-klep. Een slinkse zet want het is daar nogal onrustig. Het geschut van mijn afweersysteem kan daar lastig gericht schieten. Veel afzwaaiers.

Het is dus nu niet alleen in Gaza, Oekraïne, Sudan, Myanmar en Ethiopië oorlog maar ook in het piepkleine staatje in Amsterdam dat Marlin heet. Eindelijk doe ik mee aan het wereldgebeuren. Het is natuurlijk zwaar klote maar een oorlog kan gewonnen worden. Bovendien: dankzij de soldaten van Fleming c.s. — een varkensoffer is er nog steeds een kans dat ik 110 jaar word. En dan zelfs nog cello spelen! Dat zegt mijn cardioloog over de oorlog in mijn lichaam. Hij is een veteraan en heeft al veel gezien van de wereld. Naar oorlogsveteranen moet je altijd luisteren. De koningen van de kansberekening. Zo’n rekenkundige analyse structureert hoe dan ook de angst. Ook in het kleine staatje dat Marlin heet geeft de prognose houvast. Tel daarboven op de ijdele gedachte dat ik vast een uitzondering ben op de regelen — ik ben klaar voor de strijd.

Tsja, je ziet mijn redeneervermogen spartelen. En natuurlijk galgenhumor als vorm van verwerken. De situatie omarmen en misschien wel als geschenk zien is een hoger doel voor later. Ik schrijf deze februari-posting dus vanuit een hal bij de lift van het OLVG. Het acceptatieproces is dus begonnen, zou je kunnen zeggen. Ik speel geen mooi weer en ik verschuil me ook niet achter ironie. Dat zul je met mij eens zijn. Om je de waarheid te zeggen: ik voel mezelf zelfs verplicht dit “life event” aan het web toe te vertrouwen. Daarom is de tekening misplaatst. Ik had willen schrijven over de wandeling langs ‘t Gein die ik met mijn lief had gemaakt. Dat doe ik altijd eind januari. Op zoek naar sneeuwklokjes en groot hoefblad — onomstotelijk bewijs dat de lente er aankomt. Irene is daar heel goed in. Binnen een kwartier had ze de eerste punaars gevonden. Het bewijs! We liepen op de hoogte van de Oostzijdse Molen. Prachtig winterlandschap. Die molen heeft enige bekendheid omdat Mondriaan hem een aantal keren heeft vastgelegd. Achteraf zie ik nu mijn antibioticapomp in het water gespiegeld. Toen was mijn toekomst nog rimpelloos. Stilte voor de storm. Nu zeg ik: aanvallen!

Marlin