MarlinBrief aan de lezer (52)
Het moet gezegd: alle clichés zijn waar. Bij een beetje rampspoed komt de essentie bovendrijven. Hierbij enkele aantekeningen uit het ondergrondse:
A. Je wordt ziek en meteen is duidelijk welke mensen echt in je geïnteresseerd zijn.
O ja? Vertel op, wie zijn je echte vrienden? Teveel om op te noemen. Het was echt verbijsterend hoe uit alle hoeken en gaten mensen opdoken die het goed met mij voor hebben. Nog steeds schaam ik mij diep dat ik ze niet elke week bel om te vragen hoe het met hen gaat…
B. Er is sprake van een heftige operatie en meteen is duidelijk wat echt belangrijk is in een mensenleven.
Nou, vertel op? Wat is echt belangrijk?
ZEGENINGEN
In ieder geval niet: als een gek 3x de Mt Ventoux op mogen fietsen; met 4 Westmalles achter je kiezen in café de Wetering de grootst mogelijke onzin mogen uitkramen; uitmuntend worden in een of andere vaardigheid dat leidt tot volle zalen met applaudiserende mensen. Dat allemaal niet.
O… wat dan wel? Zeg op!
Tsja, jeetje… Nou, hier komt-ie: intens voelen wie je naasten zijn: mijn vrouw, mijn kinderen (en toekomstige kleinkinderen — daar moest ik nu al aan denken) en mijn vriendjes en vriendinnetjes. That’s it!
C. Je ligt in een ziekenhuis stampvol met expertise en het meeste vertrouwen, aandacht en humor krijg je van verpleegkundigen en een dame van de catering.
Echt? En de doktertjes?
Of zij of hij nu staat of zit bij je bed, de witte jas draait zijn nummertje voorspelbare kookboekgeneeskunde af. Geen oog voor de uniciteit van de patiënt, altijd te laat want druk. Je bent voor hen een aandoening met armen en benen, die het liefst zo snel mogelijk weer naar buiten moet worden gewerkt. En daarmee komen we op cliché nummer 4:
D. Als je het label ‘patiënt’ opgeplakt krijgt, dan vernauwt je perspectief en is er maar één ding belangrijk: hoe ontsnap ik zo snel mogelijk uit dit sanatorium? De redelijkheid was ver te zoeken. Sorry, cardiologen. Ik ben weer vrij. Het voordeel van de twijfel tot nu toe.
