Marlin
Het is weer gelukt. Touché! In marketingland noemen ze dit een ‘touch point’ in jullie ‘customer journey’. Hele nare woorden als het om verbinding gaat met je vrienden. Omgekeerd wanneer ik schrijf: “Cupido stijgt klapwiekend uit jullie postbus op en schiet met zijn pijl raak,” dan lijkt het allemaal veel persoonlijker. Maar is mijn motief dan ook zuiverder? Het zijn maar woorden. Bottom line wil ik jullie aandacht. En daarvoor trek ik alle registers open.
Woorden kunnen veel losmaken. Neem het N-woord. Al jaren mag ik dat niet meer gebruiken van mijn kinderen. Zij vormen in die zin mijn tweede geweten. Toch wil ik u zo graag vertellen over het N-woord omdat ik het woord een aantal keren moest gebruiken in een posting op mijn blog. Maar hier zo maar opkalken lukt me niet. Ik poep in mijn broek van angst.
Ik moet toegeven dat het geslaagde agitprop van mijn kinderen is. Daar kan Poetin nog een puntje aan zuigen. In de jaren ’70 kon mijn vader nog makkelijk zeggen dat de Surinaamse acteur Donald Jones een ‘mooie neger’ was. Hij had hem wel in een doosje willen doen, zogezegd. Daar ben ik mee opgevoed. Eind jaren ’90 kreeg het woord definitief een negatieve connotatie. Nu zeg ik: terecht.
Als ik deze tekst nalees dan kan het echt niet meer. Omdat dit handgeschreven is neemt de Google Bot niet de moeite om deze woorden te indexeren. Gelukkig. Ook het sleepnet van de AIVD vangt bot. Al zal hij wel op mijn posting over het boekje van Kees Boeke blijven hangen. Nou ja, ik was in mijn eindexamenjaar ook al ‘suspect’ in de ogen van de schoolleiding. Geen gevoel voor humor die jongens. Had Kees Boeke ook niet. Groot manco van wereldverbeteraars: geen lachje kan eraf. In mijn middelbare schooltijd noemde ik in de schoolkrant Boeke eens een “gereformeerde crypto-fascist”. En ik lichtte het nog netjes toe: kijk maar hoe belangrijk hij rituelen vindt. Uit volle borst rond de vlag het stichtingslied zingen. Volksdansen op blote voeten. De hoofddoms-Mussert was er niks bij. Haha, dat waren nog eens tijden. Men kon niet lachen om de woorden van een puber – kritisch en anti-autoritair. Precies zoals Kees Boeke het gewild had…
Toch staan er wat het gebruik betreft van subversieve woorden sommige mensenkinderen boven de wet. De Amerikaanse rapper Kendrick Lamar bijvoorbeeld, die deze maand een adembenemend goed album uitbracht. Hij mag wel ‘nigga’ zeggen. Lamar gebruikt het woord als geuzennaam zodat hij de racisten de wind uit de zeilen haalt. Totdat hij tijdens een live-optreden een blank meisje het podium optrok en haar één van zijn rapnummers liet zingen. Vol overtuiging gilde zij in de mic ‘Nigga!!’ Kendrick onderbrak haar en zei “You gotta bleep one single word.” Daar had ik nu geen woorden voor. Waarom? Ik zal eens aan mijn kinderen vragen wat zij daarvan vinden.
Burijn
