Marlin
Vorige maand schreef ik over het vakantiegevoel als fenomeen dat toch voornamelijk in je hoofd zit, niet zozeer in de wisselende omgeving. Nu zijn we weer thuis.
De geest zit weer in de fles! Alhoewel… neem nu het verschijnsel ‘campingwijn’. Ik kocht in een stadje in de Vogezen een lokale wijn die op de camping fantastisch smaakte. In goed gezelschap, na een prachtige fietstocht door de bergen, zit je aan het einde van de dag op een warme rots naast je tentje. Het is heet en je ruikt tijm en lavendel. Uit een gedeukt plastic bekertje drink je een slok wijn. De zon hangt laag, de krekels tjirpen… heerlijk.
Toen ik weer naar Nederland vertrok reed ik nog even langs Leclerc en kocht een paar flessen van dezelfde wijn. Eenmaal weer terug op de sporten van de tredmolen, besloot ik aan het einde van de week die fles open te trekken. Je raadt het al: één grote teleurstelling. Hij smaakte bij lange na niet zoals toen voor mijn tentje. De smaakbeleving zit niet alleen in de papillen van je tong maar ook in je gemoed. Zo kwam ik dus thuis van een koude kermis. Zijn jullie een beetje goed thuisgekomen?
Alweer op zoek naar de inlogcode voor de schoolboeken voor je kinderen? Of misschien wel een warme herinnering aan je eigen schoolagenda of dat verschrikkelijke kaften? Augustus is de maand van het nieuwe begin. Althans voor mij natuurlijk. Alles is subjectief. Soms word ik benauwd van die conclusie. Stel dat we allemaal een door onze gemoedstoestand gekleurde bril hebben, bestaat de buitenwereld dan wel?
Deze maand luisterde ik naar de podcast van Tim Fransen, de filosoof met de bladblazer. Hij citeert Nietzsche: “De aard van de werkelijkheid bevat geen absoluut idee. Wij mensen proberen er krampachtig orde in aan te brengen. We bakenen af, we categoriseren. Vervolgens gaan we geloven dat die door onszelf aangebrachte orde er altijd is geweest.” Oei. Dat doet pijn, ik ben het met je eens. De geest is uit de fles. Niets helpt. Wat kunnen we doen? Misschien moeten we van de nood een deugd maken. Gewoon ‘s avonds bij het kampvuur, met een bekertje campingwijn, elkaar sterke verhalen vertellen. En samen heel hard te lachen om die dwalingen van de mensheid. Het is heel troostvol om dit te delen met anderen. Ook al is die verbondenheid natuurlijk ook weer een metafysische illusie. Wat maakt het uit?
Verwarm je dus aan mijn postings op mijn blog: de wereld heeft geen objectieve orde. We stoken dat vuurtje samen een beetje op. Er zit niets anders op. Dan wordt die vakantiewijn ook vast weer te drinken…
Proost! Marlin
Burijn
