Marlin
We stormen alweer af op de herfst. Ik heb dan altijd de neiging om te gaan mijmeren over vergankelijkheid en hoe prettig ik het vind dat alles gaat rotten en uiteinvalt.
Wanneer ik echter mijn posting van vorig jaar bekijk doe ik precies hetzelfde. Niets nieuws onder de zon. Ik spreek jullie aan met ‘ter dood veroordeelden’, ik schets wat vanitas-symbolen en ik bezing de charmes van het kippennekje van Diewertje Blok. Er zit kennelijk een grote constante in het verval en in mij. Alles komt gewoon terug. Zelfs deze nieuwsbrief elke maand. Nou ja, dit keer wat later maar hij staat er wel weer.
Zo zijn we met z’n allen lekker aan het vervallen — in herhaling. Saai eigenlijk. Maar ook weer geruststellend. En door de opkomst van het internet wordt elk verval optimaal gedocumenteerd. Hoe ontroerend is het om een optreden van Joni Mitchell, de jeugd uit mijn held van 1968, te zien veranderen in de held van mijn jeugd in 2022. Gewoon door twee YouTube-filmpjes te vergelijken! Dankzij het web krijgen we een ijzersterk geheugen. Al weet ik vaak niet meer of een herinnering afkomstig is uit mijn hersenen of van het web. Een angstaanjagende gedachte, want stel nu eens dat het web door een natuurramp wordt platgelegd, dan heb ik geen geheugensteun meer. Geen Wikipedia meer om iets op te zoeken… Eigenlijk zou dat soort verval, een afstervend internet, ook een mooi onderdeel van de herfst zijn. Even een paar maanden geen updates van verouderde bronnen, YouTube-filmpjes die vergelen alsof het super-8-filmpjes zijn uit de jaren ’80. Websites die continu in de onderhoudsmodus staan.
Geen mail en ‘social media’, waardoor we weer de kroontjespen van zolder halen en elkaar weer gevoelige brieven gaan schrijven. Misschien gaan we zelfs weer naar elkaar toe, koffie drinken op een terras onder een waterig zonnetje. Leggen we een hand op elkaars schouder en mompelen we: “De herfst is zo slecht nog niet!” Of heb ik dit vorig jaar ook al voorgesteld?
Marlin
Burijn
