Marlin
Na de lunch maak ik graag een ommetje. De koude winterlucht prikkelt in mijn neusgaten. Herfstig zonlicht speelt door de kale platanen op het plein. Ik kijk achterom en zie op een groene deur MIJNSCHACHT 2 staan. Daar werk ik al jaren. De statige toegangspoort ligt aan het Museumplein in Amsterdam. Hier daal ik elke werkdag af naar de spelonken van een vergeten artikelendatabase. Met een kolenschop verplaats ik daar tot de stoomfluit klinkt miljoenen weerbarstige pixels. Het is er benauwd. Veel stof. Het is heerlijk om even buiten te kunnen ademen.
Ik hobbel over het paadje met kinderhoofdjes dat diagonaal is gelegd over het grasveld van het plein. Toeristen staan krampachtig selfies te maken van zichzelf, met het Rijksmuseum op de achtergrond. De fake-ophaalbrug komt ook op de foto. Voor hun is dit later, wanneer zij hun vakantie terugkijken, een karakteristiek beeld van onze stad.
Als ik het grasveld overkijk zie ik zwart-witbeelden. Overal witte tenten, soldaten in detacheringsuniformen. Het is 1917. De regering heeft militairen naar de stad gestuurd vanwege een dreigende oproer. Er is honger in de stad. Bij een volgende stap zie ik weer groen gras. Dan de andere kant van het veld blinkt de lier van het Concertgebouw kitscherig goudgeel in het zonlicht. Mijn brein dicteert wat ik zie. Zou het alleen maar in mijn hoofd bestaan? Al die details. Wat ziet iemand anders dan als hij hier over dat veld loopt? Het liefst schiet ik iemand aan en vraag hem op de man af: “Zie jij ook hoe lelijk die paarse lantaarnpaal is? En dat telefoonnummer op de paal, wat heeft dat te betekenen?” Verdomme! Haha, wat zal die man mij raar aankijken. Misschien belt hij de politie wel…
Ik moet denken aan zo’n rode viewmaster. Klik, plaatje. Klik, plaatje. Elke Sinterklaas vroeg ik erom, ik kreeg hem nooit. Ook de film “The Matrix” komt langs. Ik zie de twee pillen die Neo kan nemen. Hoe een déjà-vu niet meer is dan een bug in de matrix. Een motje dat een verkeerde run geeft aan een paar coderegels. Maar wie is de producteigenaar van het geheel?
Ik loop inmiddels onder de rand van een immense badkuip. Daarna linksaf richting de Amerikaanse ambassade. Ik zie het Rijks in de verte. Over het veld komt een knalgele bus recht op mij af. Dit was vroeger de kortste snelweg van Nederland. Het is mij eigenlijk nooit opgevallen: “Als je goed om je heen kijkt, zie je dat alles gekleurd is.” Ik zie iemand in een lange regenjas het zebrapad oversteken. Hij lijkt verdacht veel op de dichter K. Schippers. Maar die is al een jaar dood. Ik loop gehaast terug naar mijn mijnschacht. Gelukkig heb ik ooit de blauwe pil genomen. Niets aan de hand.
Marlin
Burijn
