MarlinBekijk de Geheugen Groeve op mijn zolder
Dampo. Weet je nog? Die scherpe lucht van menthol die kriebelt in je neus? Ik ben een sentimentele oude zak aan het worden. Ik zie het blikje liggen in het medicijnkastje. En weg ben ik. Ik lig weer klein in dat grote bed in mijn kamer. Op de lambrizering een poster uit de Panorama met het elftal uit 1974. Cruijff. Dampo snijdt door de jaren heen als een heet mes door de boter.
Het blikje met herinnering
Het Madeleine cakeje van Proust: iedereen heeft wel zo’n trigger. Bij mij is dat Dampo. Mijn ogen beginnen meteen weer te prikken.
De gerimpelde handen van mijn moeder die naar uien roken. Het blikje met de klemmende deksel. Haar stem. De zalf. Koud. Warm. Menthollucht. Adem. Ze zegt: ‘Malle Babbe.’
Een servet, gevouwen. Liefde. “Zo blijft het warm.” Haar hand door mijn haar. Een traan. Dampen? Of het besef… dat dit voorbij zou gaan? Nee, dat kan niet. Ik lul maar wat.
Nu. Verlangen. Tranen. Altijd verstopt gebleven. Dat blikje. Mijn madeleine. Eén geur. Tijd is weg. Haar hand op mijn voorhoofd. Bezorgde ogen. Haar stem. “Stel je niet aan, Marlin”.
Hoe kan een geur iemand bewaren… die er niet meer is? Een moeder. Toen gewoon. Nu niet meer. Ik sluit het blikje. Ik ben nog dat kind. Geborgenheid. Adem. Dampo. Gemis.
