MarlinBekijk de Geheugen Groeve op mijn zolder
Met deze motorfiets reed ik voor het eerst harder dan 100 km/u op twee wielen. Toen ik door de bocht was bij ziekenhuis Berg en Bosch gaf ik hem even van Jetje. Ik draaide gas handle helemaal open. De bomen schoten langs mij heen. Ik kreeg tranen in mijn ogen. 19 was ik en dolgelukkig.
JAWA. Ik kende de naam van ijsspeedway. Die vreemde sport die je in de jaren ’70 nog wel op Studio Sport zag in de winter. Met veel kabaal reden motoren met enorme spikes op hun banden heel schuin door de bochten van de ijsbaan. De motors werden gemaakt in Tsjechoslowakije, toen Oostblok-land. Ik dacht dat JAWA iets te maken had met het eiland Java. Later begreep ik dat het een afkorting was van naam van de bouwer Frantisek Janecek die een ander merk Wanderer had opkocht en in 1926 al onder licentie race-motoren met cardanaandrijving ging bouwen. Daar is mijn JAWA 350 cc (bouwjaar 1972) uit voortgekomen. Met kettingaandrijving trouwens.
Mijn ouders schonken hem voor mijn VWO-diploma. Wat een sensatie. Ik voel nog precies hoe de tweetakt motor fel aan mijn stuur trok als ik de gas-handle open draaide. Dat was andere koek dan mijn brommer. Eindelijk volwassen.
Toen ik in september 1985 werd nageplaatst voor de studie Bedrijfskunde in Groningen (ik had mij al ingeschreven voor de studie Nederlands in Amsterdam aan de UvA) moest ik plotseling naar het Noorden. Ik reed op mijn JAWA die 180 km in de kou, zonder goed te weten wat ik nou te zoeken had in Groningen. Het was toen in ieder geval een stuk goedkoper dan met de trein. Maar dat was het enige voordeel. Ik raakte toen in een depressie, zonder het zelf goed te weten en ik reed met mijn JAWA steeds vaker weer terug naar mijn ouderlijk huis omdat ik mijn draai niet kon vinden. Ondanks dat de tweetakt motor van mijn JAWA lekker bleef snorren tussen mijn benen belande ik zelf in een mentale crisis. Maar dat is een compleet ander verhaal. Ik associeer dit gevoel van depressie wel altijd met mijn motor. Zolang ik reed voelde ik mij goed. Het liefst was ik nooit gestopt in Groningen maar dat kon natuurlijk niet. Mijn grootste nederlaag was rond de jaarwisseling stoppen met studeren en mij aanmelden voor militaire dienst. Toen was ik aan de bodem beland. Daarna ging het weer beter.
Pas veel later kwam ik achter de bijnaam ‘Jezus Al Weer Afstappen’. Dat is onzin. De motor was ijzersterk en heeft mij in de 5 jaar dat ik er op reed, maar 1 keer in de steek gelaten. Toen ik na militaire dienst in Amsterdam ging studeren heb ik hem aan een verzamelaar verkocht voor 150 gulden. Ik mis hem nog steeds.
