Marlin
‘Er is dreiging aan de grenzen!’ schreef ik vorige keer op 28 januari, een beetje gekscherend. Als ik heel eerlijk ben geloofde ik toen voor geen meter dat Poetin ten strijde zou trekken. Ik vroeg mij wel af hoe het zou zijn als ik, opgeleid in 1986 als dienstplichtig militair, mijn NAVO-taak moest uitvoeren in ’22. Ook dacht ik dat door de komst van nieuwe technologie als gps, drones, en vooral cyberaanvallen, het pleit snel beslecht zou zijn. Nu is het een maand later en Russische militairen belegeren de stad Kiev. Mijn hemel! Weer kan ik het niet geloven maar ik moet het nu toch echt zeggen: ‘Het is oorlog in Europa…’ Waar is mijn piasdrop?
Alle deskundigen hadden het mis. Poetin speelt bluspoker. Een marionet in Kiev aan de macht brengen is kansloos omdat de Oekraïners een guerrilla voortzetten vanuit hun huiskamers. Poetin zou daarom nooit het land volledig bezetten… Jaja.
De geschiedenis herhaalt zich nooit maar rijmt altijd een keer. We staan erbij en kijken ernaar. De strategie van de Grote Beer mislukt, Poetin schakelt over op een andere aanpak. Kiev gaat nu belegerd worden zoals ooit door de Spanjaarden. Ik ben sprakeloos. Voor onze ogen speelt zich de tragedie van Macbeth af. Een paranoïde heerser die de wereld in zijn ondergang meesleurt. Puur omdat zijn profetie van het Groot Russische Rijk moet uitkomen.
Wat zijn nu mijn drie tips in deze waanzinnige wereld? Nu Poetin heden en verleden voor zijn karretje aan het spannen is dacht ik aan de goed gemaakte serie “Verhaal van Nederland”. Alle moeite is getroost om dit verhaal woke te vertellen. (Natuurlijk was W. van Oranje een opportunistische machtswellusteling.) In The Economist kwam ik een goed artikel tegen van Harari over oorlog. Op mijn zolder heb ik inmiddels mijn piasdrop gevonden en mijmer ik over de kinderserie “Karlsson” uit 1976 – ik was 10 jaar en genoot van een mannetje dat een grote hekel had aan volwassenen. Niet ten onrechte.
Marlin
Burijn
