Marlin
Hoe komt het toch dat ik, als ik in de lente mijn plichtmatig in het lijdensverhaal van JC verdiep, altijd moet denken aan dat archaïsche woord ‘zondaren’? Ik ben niet religieus opgevoed. Het verhaal van JC ken ik alleen via de elpee Jesus Christ Superstar.
Het is trouwens palmzondag als ik dit schrijf. JC werd verwelkomd met palmbladeren in Jeruzalem. Wie viert dat nog met zo’n mooie palmpasentak? JC lijkt toch verdwenen uit onze samenleving.
Als kind liep ik natuurlijk op vakantie in Frankrijk weleens door een oude kerk maar mijn ouders hebben mij nooit verder lastiggevallen met praatjes over de zoon van god en dat hij ‘voor onze zonden’ was gestorven aan het kruis. Thuis bestond JC eenvoudigweg niet en als ik iets vroeg over het bestaan van een mogelijke God mompelde mijn vader altijd iets vaags over ‘dat wij alleen in moeder natuur geloofden’.
Dit klopte aardig met het idee dat ik op mijn school, de Werkplaats Kindergemeenschap, over God te horen kreeg: JC was een verzinsel; de natuur is heilig en de baas. In de gezinsgroep hadden we een seizoenstafeltje waar ik altijd in de herfst enthousiast en provocerend een paddenstoel oplegde. Tot grote woede van Lex, mijn ‘medewerker’ (WP-nieuwspraak voor juf of meester). Ik was een heel slecht mens.
Want die paddenstoel mocht je natuurlijk volgens het natuurgeloof van de WP niet plukken. Qua vergrijp zag ik het verschil niet tussen een dennenappel oprapen en een bloem van een schimmel plukken. Maar ja. Ik weet nog goed dat Lex mij klassikaal verketterde… het scheelde niet veel of ik werd ook aan een kruis gespijkerd. Of je nou in de Natuur geloofde of in God – elke religie gaat met intolerantie gepaard… Ik heb eigenlijk nooit goed begrepen waarom wij in Europa na de val van het Romeinse Rijk zo massaal achter zo’n gortdroge woestijnreligie uit het Oosten zijn gaan lopen. Het lokale polytheïsme van de Germanen en Kelten, waarin de natuur een grote rol speelde, was toch veel meer op ons leven hier in het natte moeras afgestemd? Als ik dan zo nodig iets moet vereren dan liever de mooie oude Rode Beuk op ons plein dan zo’n pathetische hippie op sandalen die in een ver, onbekend land met ongewone tradities de strijd was aangegaan met onbekende machthebbers? Wat moesten onze Friezen nou met dat verhaal dat Bonifatius kwam brengen? En hoe is het Bonifatius gelukt? Die hele kerstening is een mysterie.
Eigenlijk is er maar één JC die ik wel vereer. En dat is de JC die naar links wees en naar rechts paste. In de lente hoor je niks over nr. 14 en daarom ga ik op Goede Vrijdag naar Betondorp. Op de Brink staat namelijk zijn kruis. Hij is toch ook voor ons gestorven, voetbalzondaren!
Groet Marlin
P.S. Dit keer was ik in verband met een operatie aan mijn rechterschouder helaas gedwongen om terug te keren naar de ouderwetse tekstverwerker met een gezellige script-letter. Dit gaat natuurlijk zwaar ten koste van de authenticiteit van de posting. Mijn excuses voor de geliktheid.
Burijn
