Lojong 59 applaus

Lojong 59 | Verwacht geen applaus

Corrigeer alle fouten met een intentie 

Don’t expect applause


Punt VII. Leef op je gemak in een krankzinnige wereld

Arthur,

Verwacht geen applaus
Applaus klinkt in vele vormen: in waardering, in erkenning en in elke vorm van beloning. Applaus komt achteraf en van buiten. Hoe fijn het ook is om applaus te krijgen, het verlangen daarnaar maakt ons afhankelijk van iets waar we geen invloed op hebben. Het fluistert ons in om ons te conformeren aan dominante waarden in onze omgeving. Daarmee lijken we ook iets kwijt te raken: naarmate het verlangen naar applaus groter wordt, kan er ook een steeds groter gevoel van innerlijke leegte ontstaan. 

Als -en voor zolang- je applaus krijgt, kun je daar makkelijk aan voorbij gaan. Als succes uitblijft, dan kun je anderen of het systeem de schuld geven. Maar in beide gevallen sta je met lege handen. Omdat je je motivatie ontleent aan iets dat er misschien straks is, als het is gedaan, maar nooit nu, nu je het aan het doen bent.  

Wat er altijd nu kan zijn is vertrouwen. Vertrouwen dat je hoe dan ook je weg zult weten te vinden, al heb je nu geen flauw idee hoe die eruit zal zien. En dat de obstakels waar je tegenaan zult lopen en de valkuilen waarin je zult vallen geen obstakels en valkuilen zijn, maar onderdeel van je weg. Niet het vertrouwen dat het goed zal komen, maar het vertrouwen dat het goed is, ook als het niet goed is.

Dat vertrouwen groeit door wat je doet met aandacht te doen. In voortdurende afstemming op je omgeving en met oog voor de uitwerking van je eigen woorden en daden op anderen en van die van anderen op jou. Het is een uitdrukking van het besef dat je niet alleen maar in de wereld bent, maar altijd ook een deel bent van de wereld. Dat hoef je niet te bewijzen en dat hoeft niet bevestigd te worden. Het is simpelweg een gegeven.

Vertrouwen is niet afhankelijk van wat anderen vinden. Maar daaruit volgt ook niet dat je het helemaal en alleen uit jezelf moet halen. Misschien vind je het noch in de ander, noch in jezelf, maar daar tussenin. In wat je doet. Of preciezer: in het doen. Op elk moment, steeds weer.  

Nieuw thema: Leer doen wat je wilt doen
De komende week beginnen we met een nieuw thema: Leer doen wat je wilt doen. Je ervaart meer rust en voldoening naarmate je meer één bent met wat je doet. Dat kun je leren door vier vaardigheden te ontwikkelen: aandacht, acceptatie, zelfreflectie en blijven doen. Samen stellen deze vaardigheden je in staat steeds moeitelozer door het leven te bewegen. In komende lessen ontwikkelen we deze vier vaardigheden en onderzoeken hun samenhang. 

Je leert hoe je kunt weten welke stappen er op een bepaald moment te nemen zijn, hoe je daarvoor in beweging komt en hoe je in beweging blijft. Je leert te doen wat je wilt doen, dat wil zeggen: één te zijn met wat je doet. En dat geeft rust.

Norman Fischer

Verwacht geen applaus is de laatste slogan, heel toepasselijk.Bijna alles wat we ooit in ons leven hebben gedaan, vanaf de eerste dag, toen we merkten dat als we het deden mama en papa naar ons lachten, tot gisteren, toen we de wetenschappelijke prijs kregen op de conferentie – alles, of bijna alles, wat we ooit hebben gedaan is gedaan voor het applaus. Het ging niet om het geld of het prestige of het goede dat we voor anderen konden doen. Het ging om het applaus. De goedkeuring die we van anderen zochten en die we in ons zelfbeeld verankerden. Het applaus stelde ons gerust dat de angst die we voelden, die voortkwam uit het gevoel dat ons leven er uiteindelijk niet toe deed, geen echte angst was, dat we die opzij konden schuiven. Het applaus hielp ons om dat te doen.Zodat we zelfs nu, als we ons inzetten voor geesttraining, zelfs op dit moment, als we nadenken over de laatste slogan die onze inspanning om goede en vriendelijke mensen te worden afsluit, we niet anders kunnen dan het doen voor het applaus. Voor het applaus van mama en papa in ons, die weten dat ze ons voor dit alles zullen toejuichen.Ik veronderstel dat hier niets mis mee is. Het is goed voor ons om applaus te geven en te ontvangen. Ouders hebben hun kinderen door de generaties heen geapplaudisseerd – en hebben hun kinderen gekwetst wanneer zij hun applaus inhielden. Lof is een fundamentele geestelijke praktijk – we prijzen de Heer of de heiligen voor hun goedheid. We prijzen de zon en de maan omdat ze schijnen. Maar wanneer we te veel op zoek zijn naar applaus of, zoals deze slogan zegt, het verwachten, het nodig hebben om onszelf te rechtvaardigen, zitten we in de problemen. We hebben ons gevoel van eigenwaarde verloren, ons centrum. Hoewel we kunnen genieten van het applaus dat we waarschijnlijk zullen ontvangen voor het beoefenen ervan, beoefenen we geesttraining niet voor het applaus maar omdat we weten dat het juist is, we weten dat het noodzakelijk is, en hoe dan ook is er geen keus. Krijgen we applaus voor het ademen? Krijgen we applaus voor het opstaan, zitten…

naar beneden, kijkend naar de hemel? Eigenlijk worden we daarvoor bejubeld. Wanneer mensen applaudisseren voor onze prachtige prestaties, applaudisseren ze eigenlijk niet voor ons en niet voor die prestaties. Ze applaudisseren voor het leven, ze applaudisseren voor goedheid, ze applaudisseren voor hun eigen leven, ze applaudisseren voor het menselijk vermogen om iets prachtigs te waarderen. Dus het is goed als ze applaudisseren. Laat ze applaudisseren, en wij zullen het dankbaar aanvaarden, wetende wat hun applaus werkelijk betekent. En als ze niet applaudisseren, als ze ons in plaats daarvan minachten of uitschelden, als ze boos op ons zijn vanwege onze vele fouten, waarvan we ons misschien niet eens realiseerden dat het fouten waren, zullen we dat ook dankbaar aanvaarden, in de wetenschap dat het iets is waar we van kunnen leren en gebruik van kunnen maken.Verwacht dus geen applaus, verwacht geen minachting, verwacht niets behalve het onverwachte, want dat is altijd wat er gebeurt, zelfs als je het verwachtte. Als je wat beter kijkt, is wat er gebeurt niet wat je verwachtte. Het is altijd iets anders.

58

(vrij naar Norman Fischer, Training in compassie – Zen Teachings on the Practice of Lojong en de zenlessen van Arthur Nieuwendijk, Zen.nl Amsterdam)

Your Header Sidebar area is currently empty. Hurry up and add some widgets.